Sommige jaren breken je open, zonder dat je daarom hebt gevraagd. 2024 was voor mij zo’n jaar. Een jaar van verlies, strijd, onrecht, stilte, vallen en opnieuw moeten leren ademhalen. Het jaar waarin ik moest erkennen dat iets waar ik jarenlang mijn ziel in had gestopt, niet meer van mij was en dat het me meer kostte dan ik ooit hardop heb durven zeggen.
Maar soms ontstaat precies dáár, in de breuk, de ruimte voor iets nieuws. Voor iets dat klopt. Voor iets dat écht van jou is.
En daarom begon 2025 voor mij niet met goede voornemens, maar met één diepe, stille keuze: ik ga bouwen. Niet terugkijken, maar vooruit. Niet pleisters plakken, maar opnieuw creëren. Niet overleven, maar leven.
Dat was het begin van V.O.S. — mijn eerste échte ondernemersjaar.
Het jaar waarin ik mijn visie niet langer alleen voelde, maar volledig ging léven.
2025: Het jaar waarin ik mezelf opnieuw uitvond
Toen januari 2025 begon, stond ik aan een keukentafel die nog steeds rook naar koffie, angst, hoop en hernieuwde kracht. Ik had twee handen, een hoofd vol ideeën, drie notitieboeken én een verlangen om organisaties te helpen bouwen aan vitaliteit, richting en menselijkheid. Maar ik had ook een depressie waar ik eerst doorheen moest zodat ik mezelf weer kon zijn en de persoon kon zijn die ik echt ben. Dankzij mijn familie ging deze fase heel snel. Zij waren een enorme steun.
Vanaf maart 2025 ging de knop definitief om. Vanaf dat moment was er geen terugweg meer. V.O.S. mocht het podium op en ik ook. Wat begon als één stap, werd een stroomversnelling. Een jaar waarin ik elke dag opnieuw voelde: dit is waarom ik ooit ben begonnen in dit vak.
Tien organisaties. Zes podia. Vijfentwintig snappits. Vier magazine-artikelen. Twee podcasts. Een tv-circuit. Een boek in afronding.
2025 werd het jaar waarin alles in beweging kwam.
Ik hielp 10 organisaties hun fundament versterken, schreef 4 magazine-artikelen, stond 6 keer op een podium, nam 2 podcasts op, maakte 25 snappits, verscheen in een tv-circuit, sponsor van Vitesse en werd lid van meerdere businessclubs en rondde mijn boek af dat begin 2026 verschijnt.
Ook ben ik 3 keer viraal gegaan op LinkedIn, maar inmiddels mag ik TikTok daar aan toevoegen met ruim 250.000 weergaves en meer dan 3000 likes op 1 snappit. Terwijl ik alleen maar sprak over het “niet sexy” onderwerp: de wet loontransparantie. Schijnbaar brengt ongelijkheid in salaris wel erg veel teweeg.
Maar de cijfers vertellen slechts een fractie van het verhaal.
Het zijn de momenten die ertussen liggen die dit jaar goud maakten. De blikken van teams die voor het eerst richting voelden. De directies die zeiden: “Dit hadden we nodig.” De medewerkers die eindelijk begrepen waarom hun werk ertoe doet. De bestuurders die vertrouwen opbouwden waar eerst spanning zat. En telkens dacht ik: hoe bijzonder dat ik dit werk mag doen.
Van speeltuin tot lancering van een magazine: het jaar van zichtbaarheid
Ik zal nooit vergeten hoe de journalist van Arnhem Insight bij mij aan de keukentafel zat. Een gesprek dat niet ging over functietitels of projecten, maar over het hart achter mijn werk. Over de bedoeling. Over waarom ik na zo’n zwaar jaar opnieuw durfde te kiezen voor mezelf.
Even later stond ik met de fotograaf in de speeltuin naast ons huis. Mijn kinderen op de achtergrond. De wind door mijn haar. Een fotograaf die zei: “Blijf gewoon zoals je bent.”
En daar stond ik. Ondernemer. Moeder. Mens.
Alles door elkaar. Precies zoals mijn leven is.
En toen kwam daar mijn eerste officiële magazine-lancering. Daar lag mijn artikel. Mijn verhaal.
Tussen andere verhalen van ondernemers, makers, denkers en dromers uit Arnhem.
Het voelde alsof ik eindelijk gezien werd. Niet als werknemer, maar als ondernemer. Als iemand met een eigen visie. Een eigen koers. Een eigen stem.
2025 was ook het jaar van groei die niemand ziet
De groei die niet op LinkedIn verschijnt. De groei die plaatsvindt achter gesloten deuren. De gesprekken met mezelf. De twijfels die ik moest wegademen. De grenzen die ik voor het eerst durfde te zetten. De nachten waarop ik dacht: kan ik dit wel? En de ochtenden waarop ik opstond en zei: ja, dit kan ik wél.
Het was het jaar waarin ik leerde dat vitaliteit begint bij eerlijkheid. Bij jezelf. Bij durven toegeven dat je moe bent. Dat je bang bent. Dat je trots bent. Dat je verder wilt dan waar je stond.
Het jaar waarin mijn gezin mijn anker was
De kleine handjes om mijn nek na een lange dag. De vraag: “Mama, hoe gaat het met vosje vandaag?”
De avonden waarop mijn man zei: “Kom, nu even stoppen.” De momenten waarop mijn kinderen naast mij op de grond lego bouwden terwijl ik whitepapers schreef. Zij waren mijn rust. Mijn spiegel. Mijn reden. Mijn thuis. Zonder hen geen V.O.S. Zonder hen geen ik.
En nu? Nu komt de doorbraak.
Als ik terugkijk op 2025, zie ik geen jaar van perfecte lijnen. Ik zie een jaar van moedige keuzes.
Van heling. Van bouwen. Van zichtbaar worden. Van groeien in stilte én in het licht.
2025 was het jaar van het fundament.
2026 wordt het jaar waarin alles samenkomt.
Het jaar van mijn boek natuurlijk. De start van nog grotere trajecten in de tak Consultancy. Maar ook starten we komend jaar met het bouwen van de tweede tak: Opleidingen en Trainingen voor iedereen.
Ook wordt 2026 het jaar van nog meer zichtbaarheid. Al denk ik dat 4 keer viraal gaan in 1 jaar moeilijk te overtreffen wordt. Toch gaan we dat doen!
En het jaar waarin V.O.S. uitgroeit tot wat het altijd bedoeld was te zijn:
een beweging, een strategie, een manier van denken die organisaties vitaal, menselijk en toekomstgericht maakt.
En ik? Ik sta er. Sterker dan ooit. Met een hart dat weer klopt, een stem die helder is en een visie die steviger staat dan ooit.
Trots is een understatement.
Dankbaar ook.
En klaar voor alles wat komt.
