Genomineerd HR-Leider 2026!

Een moment dat je even stilzet

Soms zijn er momenten waarop je vanzelf even stilvalt omdat je voelt dat iets betekenis heeft. Dat had ik toen ik hoorde dat ik genomineerd ben als HR-Leider 2026. Ik las het bericht meerdere keren terug, niet uit twijfel, maar omdat het even moest landen. Ik dacht zelfs even dat het een scam was. Dit was geen doel waar ik bewust naartoe had gewerkt, maar een erkenning die onverwacht kwam en daardoor misschien juist zo binnenkwam.

Wat het extra bijzonder maakt, is de context waarin deze nominatie plaatsvindt. Ik sta tussen grote, gevestigde organisaties. Een groot ziekenhuis, bedrijven die dagelijks duizenden mensen bedienen met voeding en faciliteiten. Organisaties met omvang, middelen en zichtbaarheid. En daartussen sta ik, met V.O.S., een strategie die pas één jaar echt zichtbaar is in de wereld.

Tussen gevestigde namen

Dat contrast raakt me. Niet omdat ik mezelf kleiner maak, maar omdat het laat zien wat er mogelijk is. Dat je niet eerst jarenlang hoeft te bouwen aan schaal om impact te maken. Dat je ook met een heldere visie, doorleefde ervaring en gerichte keuzes een plek kunt innemen tussen gevestigde namen. Naast kwaliteit kennen mensen mij ook vanuit mijn branding. Mijn merk is echt een merk en dat maakt dat ik echt kwaliteit lever.

Misschien win ik niet. En dat is ook niet waar dit verhaal over gaat. Dit verhaal gaat over wat er in één jaar kan ontstaan als je kiest voor iets dat werkelijk bij je past.

Het begin: geen plan, maar een overtuiging

Een jaar geleden stond ik op een ander punt. Niet met een strak uitgewerkt ondernemingsplan, maar met een diep gevoel dat het anders kon. Ik merkte dat ik niet kon werken en leven zoals ik dat van binnen voelde. Soms zijn organisaties zo ingericht dat ze energie kosten in plaats van geven.

Vanuit dat besef ontstond geen impulsieve keuze, maar een bewuste richting. De keuze om te bouwen aan iets dat klopt. Niet alleen op papier, maar in de praktijk van alledag. En iets dat van mij was zodat ik mijn kind altijd zou kunnen beschermen.

De geboorte van V.O.S.

Zo ontstond V.O.S. en de Vitale Organisatie Strategie. Geen los model of losse methode, maar een integrale manier van kijken naar organisaties. Waarin de acht domeinen samen het geheel vormen: visie, structuur, leiderschap, communicatie, financiën, capaciteit, persoonlijke ontwikkeling en vitaliteit.

Wat mij daarin altijd heeft gedreven, is de overtuiging dat je organisaties niet vitaal maakt met losse interventies. Niet met een training hier en een traject daar. Maar door het geheel in samenhang te bekijken en daar bewuste keuzes in te maken. In mijn boek leg ik je alles uit over het ontwerpkader en het systeem.

Een vliegende start die ik niet had kunnen plannen

Het eerste jaar bracht meer dan ik ooit had kunnen uitdenken. Organisaties die mij wisten te vinden, vaak precies op het moment dat er iets moest veranderen. Bestuurders die het vertrouwen gaven om mee te bouwen. Teams die bereid waren om eerlijk te kijken naar wat er speelde. En sociaal media platformen die mij compleet viraal lieten gaan. Ik kan nog niet geloven dat ik 285.000 mensen liet kijken naar de wet loontransparantie op TikTok. Het klinkt nog steeds raar.

Ik mocht werken aan functiehuizen, strategische personeelsplanning, leiderschap en cultuurvraagstukken. Maar wat deze trajecten met elkaar verbindt, is dat het nooit alleen over de ‘structuur’ ging. Het ging altijd over de mens daarbinnen. Dat is precies matchend met mijn missie.

Wat ik telkens opnieuw zag ontstaan

In al die trajecten zag ik een terugkerend patroon. Op het moment dat je mens en resultaat niet langer tegenover elkaar zet, maar met elkaar verbindt, verandert er iets fundamenteels.

Er ontstaat rust, omdat mensen begrijpen waar ze staan.
Er ontstaat richting, omdat keuzes helder worden.
En er ontstaat resultaat dat niet tijdelijk is, maar duurzaam.
Dat is geen theorie, maar iets wat ik in de praktijk keer op keer heb gezien.

Waarom zoveel verandering niet blijft

Tegelijkertijd bevestigde dit jaar ook iets wat ik al langer wist. Veel organisaties investeren in ontwikkeling, maar zien dat de impact daarvan tijdelijk is. Opleidingen, trainingen en interventies worden ingezet, maar landen niet duurzaam. Niet omdat de inhoud niet goed is, maar omdat de organisatie zelf niet meebeweegt. Omdat structuur, leiderschap en cultuur niet aansluiten op wat er geleerd wordt. Daar ligt voor mij de kern. Duurzame verandering vraagt om samenhang.

Het boek als vertaling van de praktijk

Vanuit die overtuiging ontstond mijn boek: Dit werkt keigoed. Geen theoretisch model, maar een doorleefde strategie. Een vertaling van wat ik in de 20 jaar aan praktijk heb gezien, ervaren en opgebouwd.

Het boek laat zien dat vitale organisaties geen toeval zijn. Ze zijn het resultaat van bewuste keuzes. Keuzes in hoe je leidinggeeft, hoe je organiseert, hoe je communiceert en hoe je ruimte geeft aan ontwikkeling.

Terugkijken zonder terug te willen

Als ik terugkijk op het afgelopen jaar, zie ik geen voorzichtig begin. Ik zie een stevige basis die is neergezet. Ik zie vertrouwen dat is gegeven en waargemaakt. Ik zie een beweging die groter wordt dan ikzelf. En misschien nog wel belangrijker: ik zie dat ik steeds dichter ben gekomen bij hoe ik wil werken en leven. In lijn met mijn waarden. In lijn met mijn overtuiging.

Wat deze nominatie voor mij betekent

Deze nominatie voelt voor mij dan ook niet als een eindpunt of een beloning. Het voelt als een bevestiging. Dat een andere manier van kijken naar HR en organisatieontwikkeling gezien wordt. Dat mensgericht werken niet iets ‘zachts’ is, maar juist strategisch sterk. Het laat zien dat er ruimte is voor een benadering waarin mens en resultaat samenkomen, zonder dat het één ten koste gaat van het ander.

Winst zit niet alleen in een titel

Of ik win of niet, is uiteindelijk niet waar het voor mij om draait. Natuurlijk zou het bijzonder zijn, maar het bepaalt niet de waarde van wat ik doe. Voor mij zit de echte winst ergens anders. In de organisaties die in beweging komen. In de mensen die weer energie ervaren in hun werk. In de keuzes die gemaakt worden die daadwerkelijk verschil maken.

Dankbaarheid en perspectief

Wat ik vooral voel, is dankbaarheid. Dat ik dit werk mag doen. Dat ik na één jaar al op deze plek mag staan. Dat ik mag bouwen aan iets waar ik volledig achter sta. En tegelijkertijd voel ik ook perspectief. Want als dit er in één jaar kan ontstaan, wat is er dan mogelijk in de jaren die volgen?

Dit is nog maar het begin

Deze nominatie markeert geen eindpunt, maar een tussenmoment. Een moment om even stil te staan, om te reflecteren en om te beseffen hoe ver je in korte tijd kunt komen. Ik mag dan inhoudelijk iets waanzinnigs hebben. Maar mijn team zorgt dat dit ook echt kwalitatief goed neergezet wordt. Zij hebben deze nominatie dus ook echt verdient.

Maar boven dit alles is het een startpunt. Voor verdere groei. Voor meer impact. Voor het verder bouwen aan vitale organisaties waarin mensen en resultaten werkelijk in verbinding zijn. Dit is nog maar het begin.

Maar laten we wel wezen:

Dit werkt keigoed!